و زمانى كه او را به سراى عالم طبيعت آورده‌اند ، عموم انسان‌ها جز انبيا و اوصيا - عليهم‌السّلام - از ديدار حق محجوب و به غربت مبتلا شده‌اند تا در كشاكش عالم طبيعت آزمايش شوند و بدين ترتيب ، ميزان استوارى آن‌ها عهد ازلى و حمل امانت سنجيده و معلوم گردد . بدين لحاظ جا دارد انسان فرياد « أَشْكُو إِلَيْكَ غُرْبَتِى وَ بُعْدَ دارِى وَ قِلِّةَ مَعْرِفَتِى . . . » در پيشگاه الهى سر دهد تا شايد باز به شهود ديدار او راه يابد . گويا دو جمله‌ى : « قِلَّةَ مَعْرِفَتِى وَ هَوانِى عَلَى النّاسِ » علّت براى دو جمله‌ى پيش از آن : « أَشْكُو إِلَيْكَ غُرْبَتِى وَ بُعْدَ دارِى » است و به دشوارى بازگشت به تمام وجود به جوار الهى اشاره دارد و مىخواهد بگويد : خداوندا ! اگر تو مرا يارى نكنى ، با شناسايى ناچيز و خوارىام در ميان اهل عالم طبيعت ، چگونه مىتوانم به مشاهده‌ى تو نايل گردم ؟ ! دعاى روز هفدهم ماه رمضان ( 2 ) اين دعا در بردارنده‌ى جمله‌هاى توحيدى و مذكِّر بسيار است كه به ذكر چند فراز آن بسنده مىشود : ( 339 ) « أَللَّهُمَّ ! أَلْبِسْنِى سَتْرَكَ . » « 1 » خداوندا ! پوشش خود را بر من بپوشان . مقصود از تلبّس به پوشش الهى در معناى اين جمله چند احتمال مطرح است : 1 . احتمال دارد معناى جمله اين باشد كه گناهانم را بپوشان .

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 162 .